Obóz Wszechpolski

Narodowy katolicyzm

80. rocznica męczeńskiej śmierci Św. Maksymiliana Marii Kolbego

Dr. filozofii i teologii, franciszkanin, Rajmund Maksymilian Maria Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli pod Łodzią. Rodzina Kolbe w 1897 r. przeniosła się do Pabianic, gdzie 5 lat później Rajmund przyjął Pierwszą Komunię Świętą i Bierzmowanie. Po rekolekcjach prowadzonych w Pabianicach przez franciszkanów ze Lwowa postanowił wstąpić do ich zakonu.

We Lwowie Rajmund przyjął imię zakonne Maksymilian i poświęcił siebie Matce Bożej Łaskawej. Św. Maksymilian Kolbe to także misjonarz, przedsiębiorca, wybitny organizator i wynalazca, a przede wszystkim — oddany orędownik Maryi.

W 1922 r. ojciec Maksymilian, w Krakowie wydał pierwszy numer pisma „Rycerz Niepokalanej”. W 1927 r. powierzono mu misję założenia nowego klasztoru pod Warszawą, który nazwał Niepokalanowem, gdzie w 1938. powołał do życia Radio Niepokalanów.

Ojciec Maksymilian w 1930 roku wyjechał do Japonii, gdzie założył Ogród Niepokalanej w Nagasaki, zwany czasami „japońskim Niepokalanowem”. Choć nie znał języka japońskiego i nie miał środków na założenie nowego pisma, podjął decyzję o wydawaniu „Rycerza Niepokalanej” po japońsku.

Od 1935. wydawał „Mały Dziennik”.

W 1936 r. św. Maksymilian wrócił do Niepokalanowa. Trzy lata później wybuchła wojna. W Niepokalanowie zorganizował opiekę nad osadzonymi tu przez niemieckiego okupanta 3,5 tys. Polaków wysiedlonych z Wielkopolski. Od 19 IX do 8 XII 1939 był więziony w niemieckich obozach jenieckich Lamsdorf, Amtitz i Ostrzeszów. 17 lutego 1941 r. został aresztowany przez gestapo i uwięziony na warszawskim Pawiaku. 28 V 1941 został wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz, gdzie otrzymał numer 16670. Podczas apelu w obozie 29 lipca 1941, dobrowolnie wybrał śmierć głodową w zamian za skazanego współwięźnia Franciszka Gajowniczka (nr obozowy 5659), który był w grupie 10. więźniów skazanych na śmierć, za ucieczkę z obozu (blok 14 A) jednego z więźniów.

Po apelu dziesięciu skazanych (w tym o. Maksymiliana) zaprowadzono do bloku 11. (śmierci), kazano się rozebrać do naga i zamknięto w piwnicy. Świadkiem ich umierania był więzień nr obozowy 1192., Bruno Borgowiec, który ocalał z obozu i w 1946. złożył zeznanie przed notariuszem w Chorzowie.

Ojciec Kolbe został zamordowany 14 sierpnia 1941 dobity zastrzykiem trucizny – fenolu przez niemieckiego funkcjonariusza obozowego, kierownika izby chorych Hansa Bocka o godz. 12:50.

Bruno Borgowiec tak opisał to zdarzenie:

Zmarł w pozycji siedzącej, oparty o ścianę, z oczami otwartymi i głową przechyloną na bok.

Maksymilian Maria Kolbe 17 X 1971 został beatyfikowany, a 10 X 1982 kanonizowany.

W dniu 14 sierpnia 2021 r. w 80. rocznicę męczeńskiej śmierci Obóz Wszechpolski oddał cześć Św. Maksymilianowi Marii Kolbemu.

Pamiętamy o wszystkich ponad 150. tys. Polakach deportowanych do KL Auschwitz, o ponad 70. tys. Polakach, którzy zostali tam zamęczeni. To jest nasz głos w sprawie polskiej martyrologii pod niemiecką okupacją w czasie drugiej wojny światowej.

To jest prawda Oświęcimska.

Czołem Wielkiej Polsce!